Historia

Referat dyrektora Jana Moskala wygłoszony podczas obchodów czterdziestolecia szpitala.

Szanowni Państwo

Przypadł mi w udziale zaszczyt przedstawić Państwu zarys 40-lecia historii naszego szpitala.

Na samym wstępie muszę zastrzec, iż to jubileusz Szpitala w jego obecnych murach, że zawęzimy historię do Szpitala i tylko tych jego związków z pozostałymi elementami struktury Zespołu, które z działalnością Szpitala są istotnie powiązane.

Koleje losu naszego Zakładu były różne, przy czym uważam, że patrząc z perspektywy dnia dzisiejszego należy podkreślać to, co zostało w przeszłości zrealizowane a wywarło pozytywny wpływ na współczesny obraz i pozycję zakładu.

Nie można nie wspomnieć także o ludziach, którzy w ciągu tego długiego okresu obfitującego w zmienność decyzji reformatorskich, trudności finansowe, kreowali nowe kierunki i wprowadzali innowacje w poszukiwaniu takiego modelu służby zdrowia, który by spełniał oczekiwania pacjentów, a zarazem odpowiadał odgórnym dyspozycjom.

Ale wróćmy do historii Szpitala, gdyż jego początki — jakkolwiek sięgające historycznie poza datę początku jubileuszu — są warte wspomnień, bo w rzeczywistości oświęcimskiej należy o tym powiedzieć.

Lata 1940-1950

Otóż w latach 1941–42 Niemcy w budynku Księży Salezjanów uruchamiają Szpital z oddziałami o profilu lecznictwa podstawowego, z których Polacy mogą korzystać tylko sporadycznie, a w Rajsku koło Oświęcimia w czasie wojny funkcjonował Instytut Higieny i Czystości Rasowej, nadzorowany przez SS.

W roku 1945 z inicjatywy Polskiego Czerwonego Krzyża powstają doraźne punkty szpitalne, głównie dla ciężko chorych byłych więźniów obozu koncentracyjnego w budynkach obywatela Izraela Pana Schenkera przy ul. Jagiełły i przy ul. Magi, a w domu Pana Ślebarskiego (obecny Sąd) Armia Radziecka organizuje Szpital Wojenny.

Lata 1950-1960

W roku 1951 r. po generalnym remoncie i adaptacji pałacyku z XIX wieku w Rajsku uruchomiono Szpital liczący 56 łóżek obejmujących dwie specjalności — oddział chorób wewnętrznych oraz oddział chirurgiczny. Ordynatorami zostali dr Wanda Jitner oraz dr Antoni Grzywa zarazem pełniący funkcję dyrektora Szpitala — osoby bardzo zasłużone w następnych latach dla rozwoju Szpitala.

W tym czasie w organizacji pracy szpitala dyrektorowi Grzywie pomagał student medycyny Tadeusz Chowaniec.

W tamtych latach garstka personelu lekarskiego i średniego rozpoczęła pracę, zapoczątkowując tradycje lecznictwa zamkniętego na ziemi oświęcimskiej.

W niedługim czasie w byłych budynkach inwentarskich uruchomiono oddział położniczy, gdzie w prymitywnych warunkach wśród dużych trudności odbierano porody, wykonując równocześnie zabiegi około położnicze oraz załatwiając nagłe przypadki ginekologiczne.

Pomimo bardzo trudnych warunków lokalowych, niewłaściwej wody zbyt bogatej w żelazo i mangan, przybywało lekarzy i personelu średniego, którzy pod kierunkiem dr. Grzywy i dr Jitnerowej nabywali doświadczenie i pogłębiali kwalifikacje.

Jako ciekawostka — wyjaławianie bielizny odbywało się w autoklawie podgrzewanym węglem, a z aparatury można odnotować 2 aparaty rtg — stacjonarny i przyłóżkowy.

Kolejne lata przynoszą w wyniku potrzeb, starań władz i dyrekcji Szpitala możliwość lokalizacji w budynkach O. Salezjanów w Oświęcimiu przenoszonego z Rajska oddziału położniczego, a także Oddział wewnętrzny i Oddział dziecięcy (ordynator M. Kułak). Zostaje utworzone pierwsze laboratorium — kierownik mgr Papierz.

Jak wyglądał transport w tych latach, proszę zobaczyć na zdjęciach. Zgłoszenia wyjazdowe były składane na poczcie z powodu braku bezpośredniej łączności telefonicznej.

W międzyczasie w budowanej przy ul. Żwirki i Wigury Przychodni zostaje usytuowany Oddział Chorób Płuc 10 łóżkowy (ordynator dr Bogusław Pietrzyk).

Nadal bardzo trudne warunki pracy w oddziałach, rosnące potrzeby, oddziały przepełnione, zachorowalność duża, szczególnie u pracujących w sąsiednich zakładach pracy — zrodziły inicjatywy, które poprzez postulat budowy nowego szpitala wniesiony przez posła Apryassa w kadencji Sejmu 1952‒56 po licznych interwencjach dyr. A. Grzywy i dr. T. Chowańca, konferencjach, posiedzeniach a w tym wyjazdowej komisji Planowania przy RM zaowocowały podjęciem decyzji o budowie kompleksu zabudowań Szpitala Powiatowego w Oświęcimiu.

Lata 1960-1970

W dniu 29 kwietnia 1961 r. założono kamień węgielny pod budowę Pawilonu Głównego i wmurowano akt erekcyjny, którego fragment z kopii oryginału pozwolę sobie Państwu odczytać, gdyż oddaje to atmosferę tamtych dni.

Rok ten był także brzemienny w inne decyzje i efekty — tj. decyzje Prezydium P.R.N. o utworzenie Liceum Pielęgniarskiego w Oświęcimiu, co powierzono dyr. A. Grzywie oraz uruchomienie 50 łóżkowego oddziału wewnętrznego w przychodni przy ZCHO.

Budowa Szpitala została zaplanowana na okres 5 lat (pięciolatka) i przebiegała w miarę rytmicznie i planowo. Kotłownię uruchomiono przed zimą 1964/65, wyposażenie było gromadzone w hotelu pielęgniarek, prace porządkowe w 1965 r. wykonywał wyznaczony zespół pracowników z udziałem uczennic Liceum Pielęgniarskiego. W czerwcu i lipcu wyposaża się oddziały podstawowe w Pawilonie Głównym.

22 lipca 1965 r. (odtąd notujemy rocznicę 40-lecia) następuje uroczyste otwarcie Szpitala na 436 łóżek z udziałem Wiceministra Zdrowia i innych oficjalnych przedstawicieli.

Szpital w Oświęcimiu

Chciałbym tutaj wymienić bardzo zaangażowanych przy budowie i wyposażeniu szpitala — wicedyrektora Wincentego Wojtasa oraz przełożoną pielęgniarek — Cecylię Mańka (Śp.)

Z pewnym opóźnieniem, bo w IV kwartale roku 1965 uruchomiony został pawilon chorób płuc wraz z Powiatową Poradnią Przeciwgruźliczą oraz Oddział chorób zakaźnych.

Wraz z uruchomieniem Szpitala warunki hospitalizacji pacjentów i pracy personelu ulegają radykalnej poprawie, ale i też nie brakuje mankamentów np. brak szatni dla personelu średniego, brak pomieszczeń, archiwum, brak pomieszczeń technicznych i socjalnych, suszarni w pralni, zbyt małe magazyny. W związku z tym zostaje podjęta decyzja o pogłębianiu przyziemia pod częścią D i E Pawilonu Głównego systemem własnym, co trwa do roku 1969.

W trakcie budowy szpitala SA realizowane również budynki pomocniczego gospodarstwa rolnego w jego bezpośrednim sąsiedztwie.

Lata 1970-1980

Przychodzi rok 1971, kiedy to z dniem 1 stycznia na podstawie Zarządzenia MZiOS w ramach eksperymentu rozpoczął działalność ZOZ, którego celem było zintegrowanie lecznictwa zamkniętego z otwartym oraz scentralizowanie działalności laboratoryjno diagnostycznej i administracyjnej wszystkich placówek działalności podstawowej z powiatu oświęcimskiego.

Otwarcie Szpitala w Oświęcimiu

Dyrektorem został lek. Stanisław Fyderek, a jego zastępcą ds. lecznictwa specjalistycznego lek. A. Grzywa, zastępcą ds. podstawowej opieki zdrowotnej lek. Jan Dziadecki, Wincenty Wojtas zastępcą ds. ekonomicznych, Naczelną Pielęgniarką — Barbara Matyszkowicz.

W skład ZOZ-u weszły: szpital, oddział wewnętrzny przy ZChO, oddział nerwic w Rajsku, MPRej., przychodnie przyzakładowe i międzyzakładowe, powiatowa kolumna transportu sanitarnego, OPD, PGR, centralne laboratorium, centralna protezownia, składnica zaopatrzenia wspólna dla wszystkich jednostek.

Utworzenie ZOZ to proces wielu zmian następujących w okresie kilku następnych lat aż do roku 1975, który w wyniku wprowadzenia nowego podziału administracyjnego kraju powoduje wejście w skład nowego woj. bielskiego, likwidację Wydziału Zdrowia, Urzędu Powiatowego i zmian organizacyjnych. W tych latach notuje się nowe uruchomienia i przekształcenia w poz. (punkty felczerskie na ośrodki zdrowia).

Nowe ośrodki powstają we Włosiennicy, Zatorze, Pisarzowicach, Bulowicach, Polance Wielkiej Zatrudnienie ZOZ-u wynosi ogółem 1063 etaty.

Z dniem 1.01.1977 r. uruchomiono Oddział Odwykowy Alkoholików w Bulowicach, który został włączony w struktury ZOZ Oświęcim. W tym roku ginie tragicznie dr T. Chowaniec — zasłużony działacz dla Szpitala i Pielęgniarstwa — wielokrotnie odznaczony.

Lata 1980-1990

W roku 1980 następuje zmiana kierownictwa zakładu. Dyrektorem zostaje dr Franciszek Nowak, Zastępcami zostają dr Antoni Grzywa a później w roku 1981 Jan Moskal.

Rok 1981 a w tym stan wojenny i okres późniejszy to czas olbrzymich trudności w zabezpieczeniu normalnej pracy szpitala z uwagi na niewystarczające zaopatrzenie, wyłączenie energii elektrycznej, stan kotłowni i brak dostaw opału. Ten trud udało się przezwyciężyć i jednocześnie planowano dalszy rozwój Szpitala oraz Pomocy Doraźnej a w tym dla obsługi rejonu kęckiego.

W 1983 r. 1 czerwca Szpital traci jednego ze swych twórców dr Antoniego Grzywę, który na swojej drodze przeszedł od Rajska przez oddziały u Księży Salezjanów i nowy Szpital w Oświęcimiu. Dyrektor, ordynator, poseł na Sejm, zasłużony lekarz PRL, kawaler Krzyża Orderu Odrodzenia Polski.

Rzeczywistość roku 1985 to podłączenie Szpitala do miejskiej sieci ciepłowniczej dające gwarancję ciepła i remont kotłowni technologicznej.

Rozpoczęto również budowę nowego szybu dźwigu towarowo osobowego, przy Pawilonie Głównym, utworzono pododdział ginekologii septycznej. W Pawilonie Głównym zostaje wmurowana i odsłonięta tablica pamiątkowa poświęcona inicjatorom budowy Szpitala tj. lek. Antoniemu Grzywie i Tadeuszowi Chowańcowi (1985). Wspomnieć należy, że w roku 1983 zostały rozpoczęte działania w kierunku opracowania koncepcji docelowej rozbudowy.

Wynikiem analiz i prac projektowych trwających do roku 1989 było z uwagi na uwarunkowania finansowe i zmieniające się zapotrzebowania — było przyjęcie do realizacji w późniejszym okresie tylko Pawilonu Psychiatrycznego i nadbudowy części D i E (niskiej) Pawilonu Głównego na poradnie specjalistyczne, ale już bez gwarancji sfinansowania ze środków budżetowych.

W roku 1986 zostaje rozpoczęta budowa Pawilonu Psychiatrycznego z apteką szpitalną ze środków przeciwalkoholowych i przeciwdziałania narkomanii.

W następnych latach a właściwie począwszy od roku 1982, Szpital wzbogacał się w aparaturę diagnostyczną — USG, gastroskopy, aparaturę analityczną, aparaty do znieczulania i wiele innego sprzętu i leków kierowanych do naszego szpitala w formie pomocy z RFN. Głównym orędownikiem i organizatorem pomocy dla chorych był ówczesny proboszcz i dziekan w parafii pw. św. Maksymiliana ks. Kazimierz Górny, dzisiejszy biskup rzeszowski.

Pozwolę sobie tutaj wymienić szczególnie w tej mierze zasłużonych i uhonorowanych w roku 1989 wyróżnieniem „Za zasługi dla województwa bielskiego” — Georg Festle, Berndt Gessner, a szczególnie Kongregacja sióstr św. Franciszka ze Staffelstein.

Lata 1990-2000

Rok 1991 przynosi dzięki pomocy finansowej kongregacji Sióstr Franciszkanek ze Staffelstein przekazanych do naszego szpitala za pośrednictwem Kurii Archidiecezji Krakowskiej — efekt w postaci nadbudowy części „D” wraz z kaplicą, a z kolei dzięki wsparciu załogi ZChO i dyr. Jana Babiarza zainstalowano jako jedyny w województwie tomograf komputerowy Philips.

Zyskują pacjenci, wzbogaca się diagnostyka, uzyskuje kwalifikacje dodatkowe personel. Głównym współtwórcą osiągnięcia był dyr. Franciszek Nowak, gdyż dzięki jego uporowi, wytrwałości i zaangażowaniu trzeba zawdzięczać, że potrzeby oświęcimskiej służby zdrowia znalazły patronów i sponsorów.

W roku 1992 po bardzo trudnym 6-letnim okresie budowy, z uwagi na zmieniających się wykonawców robót, zostaje oddany do użytku 60-łóżkowy Pawilon Psychiatryczny, na którego otwarcie zaszczycił nas swoja obecnością wiceminister zdrowia i opieki społecznej — dr Marek Balicki. W oddziale tym ordynator dr Krystyn Czerniejewski wraz z zespołem terapeutycznym wprowadził nowoczesny model leczenia schorzeń psychosomatycznych i psychiatrycznych wykorzystując doświadczenia z konferencji z ośrodkami zachodniej Europy.

W roku 1993 w Rajsku w miejscu byłej siedziby oddziału Psychiatrycznego, po adaptacji otwarto Oddział Opiekuńczo Leczniczy o profilu psychiatrycznym na 45 łóżek, który później został przekształcony w Zakład Opiekuńczo Leczniczy.

Rok ten obfitował w wiele zakończonych inwestycji, gdyż oddano do użytku Przychodnię Rejonowo Przemysłową nr 4 w Oświęcimiu, WOZ w Grojcu, zakończono rozbudowę GOZ w Polance Wielkiej, w końcu po drodze przez mękę i prace na czynnym obiekcie zakończono nadbudowę części „E” Pawilonu Głównego, gdzie zlokalizowano kolejne poradnie specjalistyczne oraz zakończono także adaptację żłobka na o. rehabilitacji w Oświęcimiu.

Inwestycje szpitalne były wspierane w dalszym ciągu przez wymienionych wcześniej sponsorów a także przez organizację Vergroup Polen z Holandii z Przewodniczącym Janem Klopsem Vildeboerem a inwestycje terenowe w podstawowej opiece zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Ochrony zdrowia w Bielsku Białej przy wsparciu finansowym i organizacyjnym samorządów gminnych (Zator, Polanka Wielka, Przeciszów) .

W latach 1993‒1994 należy także odnotować znaczący sukces medyczny, którym było skuteczne wdrożenie (jak jedno z pierwszych) techniki laparoskopowej w leczeniu chirurgicznym schorzeń jamy brzusznej u dorosłych i u dzieci. W 1994 roku opublikowano w prasie fachowej 12 artykułów dokumentujących doświadczenia lekarzy w tym zakresie jako jedne z pierwszych w Polsce.

W 1993 roku zostaje założona fundacja „Prometeusz”, której celem było pozyskiwanie środków na zakup aparatury i finansowanie innych inwestycji; dzięki której do dnia dzisiejszego szpital korzysta z wielu przez z nią zakupionych urządzeń i aparatury medycznej i sprzętu.

W lipcu 1994 roku wobec racjonalnych potrzeb zdrowotnych powstaje w Pawilonie Zakaźnym 25 łóżkowy Oddział Neurologiczny, a przy Oddziale Pracownia Badań Przepływów Naczyniowych z nowoczesnym aparatem Dopplera od samego początku wspomagany sprzętowo przez Stowarzyszenie Ochrony Zdrowia Pracowników przy KWK „Piast”.

Po roku 1990 zaczynają być odczuwane ograniczenia w funduszach środków budżetowych na prowadzoną działalność. Nasza jednostka, jak i pozostałe w kraju opracowuje i realizuje programy przedsięwzięć stabilizujących i restrukturyzujących podstawowe kierunki i zadania służby zdrowia.

Po roku 1995 rozpoczyna się restrukturyzacja przemysłowej służby zdrowia, która trwa do roku 1999.

W ramach tych działań istotnym dla szpitala i środowiska zdarzeniem była przeprowadzona modernizacja kotłowni szpitala w latach 1995-1996 z zasilaniem gazowym i olejowym dzięki wsparciu funduszy ochrony środowiska miejskiego, wojewódzkiego i narodowego .

Korzysta szpital i środowisko znikają dymy, które kiedyś dziennikarz nazwał „i znowu dymy nad Birkenau”.

Rok 1996 przynosi w założeniu radykalną zmianę w zasadach prowadzenia zakładu. Nasz ZZOZ jako jeden z wybranych wchodzi na drogę usamodzielnienia się w ramach programów pilotażowych resortu zdrowia i finansów, mając nadzieję na uzyskanie ekonomicznej samodzielności.

Jakkolwiek zakład przestał być jednostką budżetową, to faktycznie nie zmienił się sposób jego finansowania, gdyż zawierało się kontrakt z Wojewodą, który mógł uruchomić tylko tyle środków, ile miał w dyspozycji. Nadwykonania mogły być przedmiotem negocjacji i aneksów. Rozliczenia za pacjentów z innych województw pozostawały również tylko na papierze. Szpital o standardzie i funkcjach wykraczających poza normy szpitala powiatowego i wzbogaconej diagnostyce przyciągał pacjentów. Zaczęły się problemy niezapłaconych nadwykonań.

Aczkolwiek zweryfikowane przez kolejne kontrole w roku 1998 w połączeniu z likwidacją województwa bielskiego z dniem 31.12.1998 r. spowodowały, że ZZOZ pozostał z nawisem niezapłaconych należności do czasu wyjaśnienia, kto jest następcą prawnym Wojewody Bielskiego. Złożone pozwy w roku 1999, droga sądowa, długotrwałe wyjaśnienia, negocjacje z Wojewodą Śląskim ze znaczącym udziałem Starostwa Oświęcimskiego, w końcu ugoda z Wojewodą Śląskim dopiero w roku 2001 r. pozwoliły odzyskać dług w kwocie około 6 mln złotych. W roku 2000 Rzeczypospolita nazwała pilotażowe zakłady „Klubem Frajerów”.

W tych trudnych latach należy wspomnieć również o kolejnych uruchomieniach nowych rodzajów działalności niezbędnych w procesie opieki nad mieszkańcami powiatu oświęcimskiego. I tak:

W roku 1997 została przy II oddziale wewnętrznym w przychodni przy ZChO jako III ośrodek w województwie bielskim otwarta Stacja Dializ dzięki wsparciu finansowemu na adaptację i częściowe wyposażenie przez załogę ZChO z dyrektorem Janem Babiarzem na czele, Ministerstwu Zdrowia i Narodowy Fundusz Ochrony Zdrowia.
W tym roku też zostaje zorganizowany RUM, którego żywot był krótki.
W roku 1999 przy Oddziale Chorób Płuc i Gruźlicy wydzielono Pododdział Chemioterapii Dziennej ze specjalistycznym wyposażeniem do bezpiecznego przygotowywania cytostatyków.
Początek roku 1999 to nie tylko zmiany administracyjne kraju (województw), ale także i to, że naszym organem założycielskim zostaje Powiat Oświęcimski.
Kontraktowanie świadczeń na rok 1999 i następne aż do roku 2003 prowadzą Kasy Chorych, w naszym przypadku Małopolska, Śląska i Branżowa.

Lata 2000-2005

Rok 2000 przynosi zmiany w kadrze kierowniczej Zespołu. Dyrektorem zostaje mgr Sabina Bigos Jaworowska a zastępcą ds. lecznictwa dr Andrzej Jakubowski. W tymże roku zostaje podjęta decyzja o modernizacji istniejącej Izby przyjęć celem poprawy warunków technicznych, sanitarnych i funkcjonalnej obsługi pacjentów w oparciu o program „Zintegrowane Ratownictwo Medyczne”. Proces budowy dwuetapowy rozciąga się na lata 2001–2003. Powstaje Oddział Medycyny Ratunkowej włączony w system ratownictwa medycznego.

Inwestycja została sfinansowana przez Starostwo Powiatowe w Oświęcimiu.

Od tego też roku 2000 rozpoczyna się uciążliwy wieloaspektowy proces stabilizowania kondycji ekonomicznej ZZOZ-u, którego głównymi kierunkami były: komercjalizacja usług w zakresie prania bielizny szpitalnej, żywienia pacjentów, ochrony mienia, usług transportu sanitarnego, częściowa prywatyzacja poradni specjalistycznych, kontraktowanie usług w zakresie specjalistki, utworzenie w miejscu ZOL w Rajsku Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej oraz ostateczne przekazanie samorządom terenowym placówek p.o.z. w Oświęcimiu i Osieku.

W roku 2000 pracownię Tomografii Komputerowej z uwagi na wycofanie poprzedniego aparatu wydzierżawia NZOZ z Tychów, montując tam nowy TK spiralny.

Pomimo dalej występujących niedostatków finansowych, będących wynikiem głównie niedowartościowania kontraktowanych świadczeń, zmieniających się zasad kontraktowania, a przede wszystkim niedostatecznego płacenia przez kasy za nadwykonania, kierownictwo Zakładu podejmuje dalsze decyzje zmierzające do unowocześniania bazy szpitalnej i jego usprzętowienia w aparaturę medyczną.

I tu podamy kilka zdarzeń, które należy wymienić:

Rok 2000 — montaż nowoczesnego aparatu RTG.
Rok 2001 — miesiąc sierpień, po adaptacji III piętra w Pawilonie Zakaźnym zostaje uruchomiony Oddział dla przewlekle chorych w ramach programu restrukturyzacji ochrony zdrowia.
Zostaje zakończona modernizacja Oddziału Wewnętrznego z jego podziałem na I i III celem dostosowania do normatywów związanych z odcinkami pielęgniarskimi oraz Oddziału Dziecięcego Wewnętrznego, wzbogaconego przez Fundację „O uśmiech dziecka” J. Rembiesa oraz fundacji „Porozumienie bez barier”, w ramach której Oddział dziecięcy jest oddziałem „motylkowym”.
Rok 2002 — lipiec — następuje nadanie Szpitalowi imienia św. Maksymiliana, gdyż postać tego męczennika uosabia poświęcenie, pomoc, wsparcie, współczucie dla drugiego człowieka, co powinno cechować personel służby zdrowia i jest ściśle powiązane z Oświęcimiem.
W roku 2002 w konsekwencji wypowiedzenia przez Firmę Chemiczną „Dwory” umowy na wynajem pomieszczeń w budynku Multimed zostaje podjęta odważna decyzja o adaptacji pomieszczeń pralni na Oddział wewnętrzny (II). W oparciu o projekt uciążliwa i kosztowna adaptacja została zrealizowana do końca czerwca 2003. Usługę pralniczą po przeprowadzonym postępowaniu przetargowym powierzono profesjonalnej firmie.
Z powyższym problemem miała istotny związek decyzja związana z prywatyzacją Stacji Dializ.
W roku 2004, co należy szczególnie podkreślić przy inicjatywie władz powiatu pod hasłem „Mammografia — dajmy nadzieję” przy pełnym zrozumieniu i udziale finansowym samorządów z terenu działania Zespołu, niektórych firm oraz osób fizycznych doszło do zakupu w marcu 2004 roku nowoczesnego aparatu do mammografii a w roku 2005 Oddział Medycyny Ratunkowej został wyposażony w karetkę reanimacyjną Mercedes Benz
Rok 2005 to finał działań modernizacyjnych w Oddziałach Chirurgii dziecięcej i Urazowo- Ortopedycznej w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego przy współfinansowaniu Unii Europejskiej, budżetu Państwa i Powiatu Oświęcimskiego.

Historia dnia dzisiejszego i lat przyszłych to konieczność dostosowania pomieszczeń szpitala i potencjału sprzętowego do nowych wymagań resortowych, począwszy od modernizacji bloku operacyjnego, OIOM i centralnej sterylizatorni, co zostało już zainicjowane .

Nasz Szpital w dniu dzisiejszym to 529 łóżek na 17 oddziałach, to 22 poradnie specjalistyczne, 8 pracowni, a zatrudnienie wynosi 930 pracowników.

Oświęcim, dnia 16 września 2005 r.

Opracował: Jan Moskal